Het afscheid van Gideon Sterkenburg, afdelingshoofd Onderwijs, Werk en Inkomen van gemeente Enschede, werd gemarkeerd door een bijzonder geschenk. Het boekje ‘Werken aan perspectief’. Dit kleine, maar krachtige, boekje bevat een verzameling verhalen over jongeren, onderwijs, randen en regels. Het gaat over uitdagingen die professionals dagelijks tegenkomen. Gideon wilde voor zijn vertrek, nog één ding doen: verhalen verzamelen en delen. Hij wilde laten zien hoe waardevol dit werk is, maar ook hoe complex en moeizaam het soms kan zijn.
Een afscheid met een waardevolle boodschap
Gideon vertelt: “Het Team Onderwijs vervult een bijzondere rol in het sociaal domein. Je komt bij Leerplicht als school hapert en school en thuis het ook niet zo goed meer weten. Je komt bij het Doorstroompunt als je volwassen bent en school echt geen optie meer is. Je komt bij de Jongerencoaches als je niet naar school gaat, geen werk hebt en alle andere ‘normale’ collega’s je niet meer goed kunnen helpen. Wij zijn de achtervang van het systeem.
Wij werken vooral voor en met jongeren die vaak levens hebben vol tragiek, persoonlijk leed en pech. Vaak zijn deze jongeren afhankelijk van allerlei instanties. Iedereen wil helpen, maar wel vanuit zijn eigen opdracht. Het resultaat: jongeren voelen zich niet goed gehoord, snappen niet hoe de aangeboden hulp gaat helpen en hebben vaak moeite met alle logistiek die komt kijken bij alle aangeboden hulp. Jongeren komen bij ons als ze al klem zitten, als ze door het ijs zijn gezakt. Ze zijn moe van al het gedoe. Aan ons de kunst om hen te verrassen. Om samen met hen te zoeken naar perspectief en een plan. En dan samen aan de slag.
In dit boekje hebben we verhalen opgenomen uit onze dagelijkse praktijk. Succesvolle verhalen: ging het altijd maar zo? Schurende verhalen: moeten we dat wel zo doen en is dat wel onze rol? Zoekende verhalen: en hoe nu verder?
De aanleiding van dit boekje is mijn vertrek. Ik vond het heel bijzonder om op afstand betrokken te zijn bij al die jongeren die proberen er weer wat van te maken. Ik vond het heel bijzonder om te zien hoe tof mijn collega’s met deze jongeren omgaan. En ik vond het heel bijzonder om te zien hoe we als team de ruimte, steun en het vertrouwen invulden die onze wethouders en clustermanager ons gaven. Doordat zij dat aan ons gaven, konden wij dat aan jongeren geven. Ik ben daar erg dankbaar voor.
Maar ik had nog één voornemen waar ik nog niet aan toe gekomen was: verhalen verzamelen en delen. Voor onszelf, om te blijven beseffen hoe mooi ons werk is. En voor anderen, om hen te laten zien hoe we onze prachtige publieke taak invullen. En vooral om anderen een inkijkje te geven in de zoektocht van de jongeren voor wie wij werken. Als samenleving hebben we vaak geen idee…”