Julia (23) weet goed wat ze wil. Ze droomt van een toekomst in de media, misschien zelfs in de misdaadjournalistiek. Haar plan: mbo afronden, doorstromen naar het hbo en werken. Dit toekomstbeeld stortte in toen school vertelde dat ze door haar epilepsie niet verder kon met de opleiding Mediaredactie.
Lastige schooltijd
Sinds de basisschool had Julia het moeilijk. Ze werd gepest, net als de meiden met wie ze omging. Dit ging ook door op de middelbare school. “Het ging zo ver dat ik mezelf pijn begon te doen,” vertelt Julia. “Ik dacht, als ik mezelf pijn doe, kunnen anderen dat minder doen.”
Toen haar broertje op dezelfde school kwam, besloot ze dat het anders moest. Ze stapte over naar een andere school in Neede, maar ook daar bleef het pesten doorgaan. Vlak voordat ze er echt iets aan kon veranderen, brak de coronaperiode aan en slaagde ze met een standaarddiploma zonder examen te doen.”
Dromen in de media
Na de middelbare school begon Julia aan de opleiding Travel, Leisure & Hospitality. Dit deed ze twee jaar lang, tot ze uiteindelijk stopte. “Ik volgde daarna een jaartraject bij ROC van Twente en hierdoor ontdekte ik dat de opleiding Mediaredactie-medewerker perfect bij mij paste. Ik had een heel plan gemaakt. Eerst mediaredactie op het mbo en dan naar het hbo om de misdaadjournalistiek in te gaan. Ik was goed in Engels en Nederlands, dus internationaal leek mij ook interessant.”
Kort na de zomervakantie van haar tweede jaar kreeg Julia te horen dat ze moest stoppen met de opleiding. “Mijn epilepsie speelde daarbij een rol. Er was veel onzekerheid over hoe daarmee om te gaan. Op school had ik nooit een aanval gehad, alleen twee keer tijdens mijn stage. Toch viel uiteindelijk het besluit dat ik niet verder kon met de opleiding. Dat kwam voor mij onverwacht en ik had weinig invloed op die beslissing. Dat voelde heel zuur.”
Leven met epilepsie
Pas later kwam er meer duidelijkheid over haar epilepsie. Via haar neuroloog hoorde Julia dat ze in totaal zestien aanvallen had gehad waarbij haar hart even stil had gestaan. “Dat was enorm schrikken, voor mij en mijn familie.” Door haar aanvallen heeft Julia soms last van geheugenproblemen of heftige hoofdpijn. Toch laat ze zich door haar diagnose niet uit het veld slaan.
Nieuwe kansen en ideeën voor begeleiding
Na het stoppen met haar opleiding kwam de ondersteuning vanuit de gemeente. “Ik kreeg hulp van een doorstroomcoach. Zij hielp mij met praktische dingen, zoals contact met DUO en het regelen van speciaal vervoer.” Sinds 2023 zit Julia thuis. Samen met haar coach kijkt ze naar nieuwe mogelijkheden, zoals een vrijwilligersproject of meedoen met de werkgroep jongerenparticipatie van de Twentse Belofte. Die gesprekken brengen haar ook op ideeën over hoe begeleiding voor jongeren soms anders kan. Vanuit haar eigen ervaring denkt ze mee over wat jongeren kan helpen om hun plek te vinden.
Mentale impact
Het lange thuiszitten heeft veel invloed gehad op Julia’s mentale gezondheid. “Ik werd depressief. Niet op de manier dat ik mezelf iets wilde aandoen, maar ik zat wel met het gevoel: wat doe ik hier nog? Ik kan niet veel.” Haar dagen bestaan vaak uit achter de laptop zitten. Veel vrienden studeren of werken en wonen verspreid. Het meeste contact heeft ze online, met internationale vrienden.
Vooral de steun van haar zus betekende veel. “Zij heeft soortgelijke dingen meegemaakt. We begrepen elkaar zonder veel uitleg. Dat hielp mij om te stoppen met mezelf pijn doen.”
Haar missie
Ondanks alles wil Julia haar ervaringen inzetten om anderen te helpen. “Ik onderzoek samen met mijn doorstroomcoach, de gemeente en epilepsiekliniek SEIN in Zwolle, naar manieren hoe ik kan spreken op evenementen over epilepsie en verborgen beperkingen.
Binnen de Twentse Belofte wil ze zich vooral inzetten voor meer aandacht voor het welzijn van jongeren in het onderwijs. “School gaat niet alleen om cijfers en regels. Jongeren moeten zich gezien en gehoord voelen.”
Julia’s boodschap aan jongeren
Voor jongeren die het ook met bepaalde dingen moeilijk hebben heeft Julia een boodschap: “Praat erover of schrijf het op voor jezelf. Als praten moeilijk is, begin met een dagboek. Huilen is niet zwak, het betekent dat je durft te voelen. Zoek iets om je emoties kwijt te kunnen. Blijf er niet alleen mee rondlopen.”
Met haar ervaring heeft Julia een waardevolle les over zichzelf geleerd. “Ondanks alles, blijf ik het toch op mijn manier proberen. Mijn moeder zegt altijd: ‘Iets niet doen ligt op het kerkhof. Niet proberen ligt ernaast.’ Deze woorden neem ik heel serieus.”
“Ik weet dat mijn situatie zwaar is. Maar als ik het kan omzetten in iets positiefs voor anderen, help ik daarmee ook mezelf.”
Julia denkt mee over jongerenparticipatie
Julia zet zich actief in binnen de Twentse Belofte, in de werkgroep jongerenparticipatie. Hier deelt ze haar ervaringen en denkt mee over hoe alle jongeren in Twente zo goed mogelijk duurzaam aan werk of een passende dagbesteding geholpen kunnen worden. Meer weten? Kijk op: www.twentsebelofte.nl
Dit artikel is geschreven door Isa Knol. Ze werkt bij de redactie van DWF Media en maakt ook deel uit van de werkgroep jongerenparticipatie.