Esmee Wermink trekt een kast open vol kleine auto-onderdelen. Alles heeft een vaste plek. Elk vakje is gekoppeld aan een code in het systeem. In één oogopslag ziet ze wat waar hoort. Ze glimlacht. “Hier ga ik dus helemaal goed op.” Een paar jaar geleden had ze nooit gedacht dat haar werkweek eruit zou zien zoals nu. Met een PABO-diploma op zak werkt ze deels in het onderwijs en deels tussen de auto-onderdelen bij Elferink in Enter. “Ik heb eigenlijk het beste van twee werelden,” zegt ze. “En voor het eerst in lange tijd voelt dat ook echt goed.”
De 28-jarige Esmee uit Nijverdal weet al vroeg dat haar hoofd anders werkt dan dat van veel leeftijdsgenoten. “Op de basisschool werd al snel duidelijk dat ik ADHD heb. Daarom ging ik naar het speciaal onderwijs. Daar vond ik rust, structuur en begrip. Het was een fijne omgeving waar iedereen zichzelf kon zijn.” Die vanzelfsprekende veiligheid verandert wanneer ze aan de PABO begint. De overstap van kleine klassen naar groepen van dertig studenten is groot. “Op het speciaal voortgezet onderwijs zaten allemaal gelijkgestemden. Allemaal stuiterballen zoals ik,” vertelt ze lachend. “En ineens kreeg ik op de PABO opmerkingen dat ik te veel praatte. Toen voelde ik me voor het eerst écht anders.” Toch geeft ze niet op. De opleiding verloopt niet zonder hobbels. Er is een tussenjaar, ze doet haar derde jaar opnieuw en het kost veel moeite om een passende stageplek te vinden. Meer dan eens vraagt ze zich af of ze door moet gaan.
Voor de klas, maar geen rust
Tijdens haar studie werkt Esmee als onderwijsassistent in Rijssen. Collega’s zien haar talent en moedigen haar aan om haar diploma alsnog af te ronden. Uiteindelijk krijgt ze de kans om als leerkracht voor groep 0/1/2 en groep 3 aan de slag te gaan. Het lijkt de volgende stap naar haar droombaan, maar in de praktijk loopt het anders. “Ik kreeg niet de begeleiding die ik nodig had. Achteraf hoorde ik dat ze me ‘wiebelig’ vonden. Toen begon ik heel erg aan mezelf te twijfelen.” .” Ze probeert zich staande te houden. Bereidt lessen tot in detail voor. Werkt hard. Zorgt voor structuur in de klas. Maar van binnen raakt ze steeds verder uitgeput. “Voor de herfstvakantie was ik al kapot.” Wanneer ze vertelt dat ze ADHD heeft, voelt het alsof het vertrouwen in haar langzaam verdwijnt. “Vanaf dat moment had ik het idee dat ze me anders bekeken.” Uiteindelijk wordt haar contract niet verlengd.
“Ik was het vertrouwen in mezelf helemaal kwijt.” Met hulp van positieve cognitieve gedragstherapie vindt ze langzaam weer houvast. En gelukkig vindt ze steun bij collega’s op de school waar ze onderwijsassistent blijft. “Die hebben mij echt opgelapt.”
Een kleine school maakt een groot verschil
Later krijgt Esmee een nieuwe kans op een kleine dorpsschool. Dit keer kiest ze ervoor om vanaf het begin open te zijn over haar ADHD. “Hier was er ruimte voor mijn stuitermomenten. Ik hoefde niets te verbergen.” Juist omdat ze zelf weet hoe het voelt om overprikkeld te raken, begrijpt ze kinderen die daarmee worstelen. “Ik snap kinderen met ADHD. Ik kan ze structuur geven, duidelijkheid en rust.”
Toch blijft ze tegen dezelfde uitdaging aanlopen. Het onderwijs vraagt veel schakelen tussen groepen, taken en locaties. “Mijn brein kan dat gewoon niet. Ik wil weten waar ik aan toe ben.” Ook thuis ziet haar man Rutger hoeveel energie het haar kost. “Hij zei steeds: het maakt me niet uit wat je doet, als je maar blij thuiskomt.”
Een vacature ’tussen de auto-onderdelen’
Rond de kerstvakantie stuurt Rutger haar een vacature door. Magazijnmedewerker bij Elferink, een bedrijf dat zich bezighoudt met revisie en auto-onderdelen. “Auto’s zijn echt onze passie thuis,” vertelt Esmee enthousiast. “Sleutelen, samen op de kop in de auto hangen; daar word ik gelukkig van.” Toch voelt solliciteren spannend. Want wat moet ‘een juffie’ tussen de auto-onderdelen?
Van honderd afslagen naar een duidelijke richting
In dezelfde periode komt Esmee in contact met Sandy Abbink, trainer en loopbaanadviseur bij Werkcentrum Twente. Sandy herinnert zich hun eerste gesprek nog goed. “Van Esmee kreeg ik direct energie. Ze was enthousiast, sociaal en energiek. Maar ik zag ook meteen dat ze weinig zelfvertrouwen had door haar ervaringen in het onderwijs.” Samen gaan ze terug naar de basis. Wie is Esmee? Waar krijgt ze energie van? Wat heeft ze nodig om goed tot haar recht te komen? “We hebben gekeken naar haar kwaliteiten, interesses en voorwaarden om prettig te kunnen werken,” vertelt Sandy. “ADHD brengt uitdagingen met zich mee, maar ook juist veel kwaliteiten.” Esmee krijgt verschillende opdrachten mee en vraagt mensen in haar omgeving om feedback. “Ik hoorde steeds terug dat ik structuur bied, liefdevol ben, een aanpakker en een doorzetter. Dat gaf echt een boost.”
Tijdens de gesprekken valt Sandy nog iets op. “Als Esmee over auto’s vertelde, begonnen haar ogen echt te glinsteren.” Toch blijft de twijfel bestaan. Kan ze zonder technische opleiding wel terecht in die wereld? “Ze was al uitgenodigd voor een gesprek,” zegt Sandy. “Dat zegt eigenlijk al genoeg. Samen bereiden ze de sollicitatie voor, met vragen over de functie, maar ook over de werkomgeving. “Hoe gaan ze met jou om als vrouw in een mannenwereld? Kun je jezelf zijn? Krijg je de ruimte om ook de werkplaats in te gaan?” Kort daarna ontvangt Sandy een berichtje. Ik ga het doen hoor! Ik ga op gesprek. En niet veel later volgt het volgende appje: Het is gelukt! Ik heb de baan!
Bij Elferink voelt Esmee zich direct thuis
De structuur, het overzicht en de informele sfeer passen goed bij haar. Er wordt hard gewerkt, maar er is ook ruimte voor een grap tussendoor. En misschien wel het belangrijkste: ze kan er zichzelf zijn.
“In het onderwijs was ik mentaal moe. Nu ben ik vooral fysiek moe. Dat is echt een verschil.”
Inmiddels werkt ze 24 uur per week bij Elferink en daarnaast nog 8 uur als onderwijsassistent. Die combinatie blijkt verrassend goed te werken. Ze hoeft niet direct een definitieve keuze te maken tussen haar twee passies en juist dat geeft rust. “Het onderwijs volledig loslaten wil ik niet. Ik vind het nog steeds mooi om met kinderen te werken. En ik heb die opleiding niet voor niets gedaan.” Sterker nog, soms komen haar twee werelden al voorzichtig samen. Op school vragen kinderen weleens: “Juf, hoe was het bij de auto’s?” Dat vindt Esmee prachtig. “Vooral voor meisjes. Dat ze zien dat je als vrouw ook dit werk kunt doen.” Hoe haar toekomst eruitziet, weet ze nog niet precies. Misschien organiseert ze ooit een techniekmiddag voor basisschoolleerlingen? Misschien geeft ze later les op een mbo-opleiding?
“Je hoeft niet meteen je hele toekomst uit te stippelen”
Voor andere jongeren heeft Esmee een mooie boodschap: “Blijf praten. Op een gegeven moment had ik zóveel vragen in mijn hoofd dat ik er zelf niet meer uitkwam.” Sandy gebruikte tijdens hun gesprekken een beeld dat is blijven hangen. “Esmee zat op een rotonde met honderd afslagen. En ze bleef daardoor alleen maar rondjes rijden.” Samen brachten ze die honderd afslagen terug naar een paar mogelijkheden. “Je hoeft niet meteen je hele toekomst uit te stippelen,” zegt Sandy. “Soms hoef je alleen maar één afslag te kiezen en die te onderzoeken.”
“Ik ben vooral trots dat Esmee haar intuïtie heeft gevolgd,” besluit Sandy. “Ze koos niet voor wat anderen verwachtten, maar voor wat echt bij haar past.” Esmee knikt trots: “Ik was altijd iedereen aan het pleasen. Maar nu heb ik een keer mezelf op de eerste plek gezet!”
Over het Werkcentrum Twente
Sandy Abbink werkt bij Werkcentrum Twente: dé plek voor vragen over werk, studie en ontwikkeling. Of je nu wilt ontdekken wat bij je past, wilt doorgroeien of een andere richting zoekt, je kunt er terecht voor persoonlijke begeleiding. Daarnaast biedt Werkcentrum Twente ook trainingen aan voor jongvolwassenen met een loopbaanvraag. De eerstvolgende training start op 8 september 2026. Meer info: info@werkpleintwente.nl.
Werkcentrum Twente is een samenwerking van gemeenten, UWV, onderwijs en werkgevers, waardoor begeleiding rond werk en ontwikkeling op één plek samenkomt. Richting jongvolwassenen trekt Werkcentrum Twente samen op met de Twentse Belofte, met als doel hen in de regio te ondersteunen in hun ontwikkeling en toekomst.
